Niepisane zasady w miłości, rodzinie i przyjaźni
Obowiązuje cię mnóstwo umów, choć nie pamiętasz, kiedy je zawierano. Kto gotuje, a kto zmywa. Kto decyduje o samochodzie. Że ktoś, kto cię kocha, powinien wiedzieć, czego potrzebujesz, zanim to powiesz. Nikt ci tych warunków nie pokazał. A jednak je egzekwujesz, codziennie, wobec wszystkich wokół i wobec siebie.
Teza książki mieści się w dwóch zdaniach: Nie rozliczaj ludzi z umów, których nie podpisali. Siebie też nie.
Każdy rozdział stawia przed sądem jedną niepisaną regułę. Dwie osoby składają zeznania. Reguła dostaje uczciwą obronę, bo w większości reguł, które przetrwały, jest coś prawdziwego. Potem oskarżenie, ze świadkami: filozofami, psychologami, socjologami, ekonomistami. Werdykt: utrzymać regułę, przepisać ją albo skreślić. Na koniec krótkie „Na próbę”, czyli zmiana do wypróbowania we własnym życiu.
Historie toczą się w małym klubie wioślarskim na kornwalijskim wybrzeżu, przez jeden sezon: od pierwszych ciemnych poranków jesieni do regat na wiosnę. Nikt z tych ludzi nie istnieje naprawdę. Niektórzy nie mają racji przez większość książki.
Co jest w środku
Dwadzieścia osiem rozdziałów w siedmiu częściach, od „Kto mnie kocha, ten wie, czego potrzebuję” do „Każdą relację da się naprawić rozmową”. Jeden rozdział, w którym książka sama staje przed sądem. Dodatki: jak spisać własne zasady, pytania do rozmowy, gdzie szukać pomocy i co czytać dalej, oraz noty źródłowe, które mówią, co pochodzi z badań, a co jest własną syntezą książki.

Czym nie jest
Terapią ani powodem, żeby zostać tam, gdzie nie jest bezpiecznie. Jeśli boisz się kogoś, z kim mieszkasz, książka prosi, żeby zacząć od rozdziału 27 i od kontaktów na jej końcu.
Gdzie ją dostać
Wersja angielska jest gotowa, polska powstaje. Książka jeszcze się nie ukazała. Kiedy się ukaże, ta strona powie, gdzie jej szukać.