Nikt tego nie podpisywał

Niepisane zasady w miłości, rodzinie i przyjaźni

Obowiązuje cię mnóstwo umów, choć nie pamiętasz, kiedy je zawierano. Kto gotuje, a kto zmywa. Kto decyduje o samochodzie. Że ktoś, kto cię kocha, powinien wiedzieć, czego potrzebujesz, zanim to powiesz. Nikt ci tych warunków nie pokazał. A jednak je egzekwujesz, codziennie, wobec wszystkich wokół i wobec siebie.

Teza książki mieści się w dwóch zdaniach: Nie rozliczaj ludzi z umów, których nie podpisali. Siebie też nie.

Każdy rozdział stawia przed sądem jedną niepisaną regułę. Dwie osoby składają zeznania. Reguła dostaje uczciwą obronę, bo w większości reguł, które przetrwały, jest coś prawdziwego. Potem oskarżenie, ze świadkami: filozofami, psychologami, socjologami, ekonomistami. Werdykt: utrzymać regułę, przepisać ją albo skreślić. Na koniec krótkie „Na próbę”, czyli zmiana do wypróbowania we własnym życiu.

Historie toczą się w małym klubie wioślarskim na kornwalijskim wybrzeżu, przez jeden sezon: od pierwszych ciemnych poranków jesieni do regat na wiosnę. Nikt z tych ludzi nie istnieje naprawdę. Niektórzy nie mają racji przez większość książki.

Co jest w środku

Dwadzieścia osiem rozdziałów w siedmiu częściach, od „Kto mnie kocha, ten wie, czego potrzebuję” do „Każdą relację da się naprawić rozmową”. Jeden rozdział, w którym książka sama staje przed sądem. Dodatki: jak spisać własne zasady, pytania do rozmowy, gdzie szukać pomocy i co czytać dalej, oraz noty źródłowe, które mówią, co pochodzi z badań, a co jest własną syntezą książki.

Łódź wiosłowa: ośmiu wioślarzy w jednym rytmie i sternik na rufie.

Czym nie jest

Terapią ani powodem, żeby zostać tam, gdzie nie jest bezpiecznie. Jeśli boisz się kogoś, z kim mieszkasz, książka prosi, żeby zacząć od rozdziału 27 i od kontaktów na jej końcu.

Gdzie ją dostać

Wersja angielska jest gotowa, polska powstaje. Książka jeszcze się nie ukazała. Kiedy się ukaże, ta strona powie, gdzie jej szukać.